Verandering van spijs doet eten- verandering van van blog doet schrijven: http://coco-puff.tumblr.com/

Dat wordt het. Een zoete zomer- die een paar weken te vroeg werd ingeluid door twee droge en xc3xa9xc3xa9n zoete witte wijn. En hun zijn. Het wordt een 'Chloxc3xa9' zomer, omdat ik te zuinig ben met 'Coco' van Chanel. Een speelse zomer van worstelen op matrassen in de middag als wij net uit bed zijn komen rollen en Hij die mij de illusie geeft dat ik dit partijtje kan winnen, al is het maar voor een halve minuut, waarna ik ruw op mijn rug beland en overga op kinderachtige maatregelen om hem van mij af te krijgen. Het wordt een adorabele zomer, waarin ik feesten tot de vroege uurtjes voor lief neem en mijn mopperkont voeten het stilzwijgen opleg door mijn hakken uit te trekken in de bus terug naar huis.  Het wordt een prachtige Hepburn waardige zomer. En Tunesixc3xab. Met kamelen en duizend-en-xc3xa9xc3xa9n- nacht taferelen waar je u tegen zegt.

Sommige mensen bestaan enkel in de periferie van onze gedachten.

Bedacht ik mij, terwijl ik zat te luisteren naar een presentatie over Rawls (1921-2002), de meest invloedrijke filosoof van de vorige eeuw. Ik had geen idee.

En dan is het zomervakantie en zit mijn eerste jaar als weldenkende, verantwoordelijke, ongezond eetpatroon praktiserende, liefhebbende, sporadisch slaaptekort lijdende, koffiedrinkende, boekenverslindende studente erop.

En wat is iedereen opeens oud geworden. Jeetje.

Het zijn geen literaire hoogstandjes die prijzen verdienen, noch zijn het grammaticale uitwerpselen die zich een weg banen door mijn wirwar van gedachten. Het zijn geen loze beloftes of proclamaties van wensen die verspild zijn aan de sterrenhemel. Het zijn geen kunstwerken die vergeleken kunnen worden met een Vermeer, of duizend mooie zomerdagen in twaalf maanden. Het zijn geen gezichtsuitdrukkingen die zich voorbereiden op de eeuwigheid of de totaliteit van het zijn. Het zijn slechts woorden en hun talloze connotaties. En mijn wil, om de woorden iets met jou te laten doen.

Is stom. En jij bent koud. En ik kan niet ademen als jij zo doet, zoals je doet, zonder dat je precies beseft dat je het doet.

Negen welgeteld. En prachtig ondersteboven hangend in mijn kamer. Samen met zijn lieve woordjes die gepaard gingen met een rood hoofd die mijn lichaam deden overlopen van verliefdheid op het moment. Maar net iets meer op hem.

Dus deze is voor jou en de serendipiteit die ervoor zorgde dat jij en ik een wij werden. Ik denk dat dit liefde is, zo eentje waar ik alleen maar over heb gelezen. Een lot uit de loterij, pauw en witteman avonden gepaard met wat voetbal, datumloze dagen en niet te vergeten B&J avonden. Jij wauwt mij op manieren die ik niet voor mogelijk heb kunnen houden. En alles is roze en fluffig- alhoewel het geen substituut is voor de wc bril waar een dinnetje en ik over droomden, it’s pretty darn close.

Toen we nog jong en onbezonnen waren en niet verder dachten dan onze tien euro en de avond en alles wat deze zou brengen. Toen elke dinsdagavond een het toetje van de week was en vrijdag- en zaterdagavond de olijven, kaassoufles en een paar droge witte wijn. Toen ik nog dagelijks jouw weblog bekeek en jouw krabbels mijn hyves pagina sierden. Toen we niet dachten aan miauwende katers de volgende ochtend en teveel dachten aan stomme jongens die onze tijd, achteraf gezien, niet waard waren.

Nu stuit ik op je weblog met je legendarische woorden over vriendschap. En nu besef ik eigenlijk in hoeverre je gelijk hebt. Goede vrienden zijn moeilijk te vinden, en we zochten niet eens echt. Nu vraag ik mij af waarom ik na al die jaren terug kijk en wellicht spijt heb van het feit dat ik niet wat harder mijn best deed om het te laten werken. Waarom ik zonder boe of bah vertrok- terwijl het niet eens mijn bedoeling was om te vertrekken. Het zal misschien mijn ‘alles komt goed’ mentaliteit zijn geweest die nu onbezonnen lijkt. Ik wil er verder eigenlijk niet over speculeren. Alleen dit. Ik mis onbezonnen tequila avonden en de persoon met wie ik deze mocht delen. En het is frappant, dat we de stomme jongens hebben verruild voor de goede jongens die toevallig allebei dezelfde voornaam delen.

Hoeveel mensen er ook besloten hebben om tegen mij aan te dansen vanavond, hoeveel gezichten mij keurend hebben bekeken, hoeveel woorden er ook zijn gevloeid. Elk klein momentje dat ik alleen werd gelaten met mijn gedachten, snelden mijn gedachten de bus-, metro- en treinroutes over, alles, alles, alles om dichter bij jou proberen te komen.

Maar ik vrees dat ik niet zo ver kom met gedachten alleen. Ik mis je als een malle, malle.

Is niet de mooiste. En jij bent niet eens hier om naast mij te komen zitten. Of te liggen. Dat doet er eigenlijk niet eens toe. Jij bent er gewoon niet. Al is het eventjes dat je er niet bent, al is het maar voor een paar dagen of een week. Ik kan het niet helpen om ontwenningsverschijnselen te krijgen. Misschien zeg ik het met te weinig woorden, of komt het niet goed over. Misschien breng ik het verkeerd over en komt het fout terecht- maar ik zou je elke dag een welterusten moeten wensen zonder dat er kilometers snelweg tussen ons in flitsen. Zonder de anonimiteit van de autobestuurders die naar hun huizen terugkeren. Een centimeter of tien is meer dan genoeg ruimte. Een centimeter of tien waardoorheen alleen het nasuizende geluid van de luchtwegen zich een weg vind tussen ons door. Ik lach mijn kleine meisjes angst om alleen te zijn af. Maar ik geloof niet dat ik daar in zijn totaliteit in slaag.

Het is een kwestie van wennen aan de ontwenning.